Ελένη

“ - Υπήρχε κάποτε ένα ζευγάρι, που αγαπούσε πάρα πολύ ο ένας τον άλλο. Για την ακρίβεια, Εκείνος αγαπούσε πάντα λίγο περισσότερο Εκείνη. Κάποια στιγμή Εκείνη, τρομαγμένη μάλλον από τόση αγάπη, αποφάσισε να κάνει πίσω και να τον αφήσει. Εκείνος, προσπάθησε με διάφορους τρόπους να της αλλάξει γνώμη.Την αγαπούσε βλέπεις πολύ. Μάταια όμως. Και κάποια στιγμή Εκείνος, εξαφανίστηκε. Χάθηκε από το πρόσωπο της Γης. Μέχρι που βρήκαν το σώμα του ξεβρασμένο σε κάποια παραλία. Τον αναγνώρισαν από την αλυσίδα που φορούσε στο δεξί του χέρι, το δώρο που του είχε κάνει Εκείνη τα πρώτα Χριστούγεννα που πέρασαν μαζί, όταν ακόμα τον αγαπούσε πολύ...

- Ουάου! Και γαμώ τις ιστορίες φίλε!

- Ο Τσάρλι Τσάπλιν πήγε κάποτε σε διαγωνισμό για σωσίες του Τσάρλι Τσάπλιν στο Μόντε Κάρλο και βγήκε τρίτος!! Αυτό θα πει και γαμώ τις ιστορίες.

Αυτό που θα σου διηγηθώ όμως τώρα……

αυτό είναι το κάτι άλλο…….”

ΓΝΩΡΙΜΙΑ

Με αφορμή έναν γάμο. Θα κάτσεις να με ακούσεις. Θα συστηθούμε με ευγένεια και με την άνεση που έχει ο καθένας μας, θα πει τις δικές του αλήθειες. Εγώ ξέρω τι θα σου πω, έχω κάνει πρόβα τα τσιτάτα μου, χρόνια πριν. Το ίδιο και συ. Θα αρχίσουμε να φοράμε τις μάσκες μας και θα παίξουμε θέατρο ξεπερασμένο- έτσι γίνεται την πρώτη φορά. Η ποιοτική πρόζα προκύπτει μετά από πολλές προσπάθειες και συνήθως όταν δεν μιλάμε. Θα βάλω τα καλά μου για την δεύτερη συνάντηση μας. Το ωραίο μου το άρωμα . Το ίδιο και συ. Θα μυρίσουμε ο ένας τον άλλον και θα πούμε περισσότερα. Ίσως συνεχίσουμε και από εκεί που σταματήσαμε. Για την ζωή, για τον θάνατο και για την γαμημένη την μουσική, που γαμήθηκε αργά με το πέρασμα των χρόνων και θα ταχθούμε στην υπεράσπιση της, εμείς θα την σώσουμε και ας την ξεπουλάμε με τα φτηνά τα λόγια μας. Αρκεί να συμφωνούμε. Θα μου αγγίξεις τον ώμο καθώς θα συμφωνείς. Θα σου χαμογελάσω και θα νιώσω πως είσαι δικιά μου.

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ, πως ήμασταν ο ένας του άλλου από τον πρώτο χαιρετισμό. Από το γεια. Και πιο πριν από αυτό ίσως.

ΘΑΛΑΣΣΑ

Σε μια έρημη παραλία που αγαπάς, κοντά στο σπίτι σου. Μετά την πρώτη βουτιά θα αρχίσω να βλέπω το σχήμα σου, να βλέπω τον λαιμό σου να γυαλίζει. Θα ξεχάσω τσιτάτα και ατάκες και θα πλησιάσω. Το ίδιο και συ, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα μετά από αυτό για να γίνουν. Ένα μόνο. Και το ξέρεις. Το βλέπω στα μάτια σου. Το βλέπεις στα δικά μου. Θα φυσήξει αεράκι - απαλό ή δυνατό, δεν έχει σημασία. Θα με ακουμπήσεις κάπου, μπορεί στην μέση χαμηλά και θα μου δώσεις να καταλάβω ότι θες να σε ακουμπήσω κι εγώ, κάπου χαμηλά. Δεν με νοιάζει τίποτα. Είσαι εκεί και είμαι δίπλα σου. Ο χρόνος θα σταματήσει, σταγόνα από κύμα που έσκασε δίπλα μας και πάγωσε στον αέρα. Όλα τα άλλα γύρω μας αόρατα, αδιάφορα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Αυτοκίνητα, μηχανές, αεροπλάνα, και κόσμος από τα διπλανά σπίτια. Όλοι αόρατοι, όλοι κόκκοι μικροί σαν την άμμο που πάνω της ξαπλώνουμε. Δεν υπάρχουν, δεν υπήρξανε ποτέ για εμάς. Μόνο εσύ κι εγώ είμαστε εκεί. Οι δυο μας και η φωτιά που άναψε μέσα στο βλέμμα μας.

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ ότι αυτά που φανταστήκαμε κολυμπώντας, ήταν καταδικασμένα να είναι κατώτερα από αυτά που θα ζούσαμε. Καταδικασμένα εξ αρχής.

ΙΔΡΩΤΑΣ

Σε μία ημιφωτισμένη σκηνή, σε ένα κάμπινγκ της Χαλκιδικής, εκεί, στο ΙΖΑ, πριν ξημερώσει. Θα ντραπώ μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, όσο θα ξεκουμπώνομαι και θα είσαι μακριά μου κάνοντας το ίδιο. Να ρίξω λίγο νερό απάνω μου, να φύγει η τσιγαρίλα. Δεν θα με αφήσεις. Θα με αρπάξεις με θάρρος που δεν αρμόζει στο σώμα σου και θα κολλήσεις απάνω μου. Θα νιώσω τα κρυμμένα μέρη σου εκτεθειμένα και οι σκέψεις μου θα γίνουν κίνηση, όχι λόγια, όχι λέξεις. Κίνηση. Δεν με ενδιαφέρουν πια τα χέρια σου και το πρόσωπο σου, ούτε τα πόδια σου που τόσο καιρό κοίταγα με ζωώδη λαιμαργία. Τώρα θέλω να διεισδύσω στα μυστικά σου, θέλω να τα πάρω για μένα, δικά μου. Θέλω να σε πιω. Να σε πονέσω. Να κάνω πράγματα που ντρέπομαι να συζητώ ακόμα και με κολλητούς, τα κάνω σε σένα μόνο για μένα, εδώ θα πεθάνουνε, δεν θα τα μάθει κανείς. Θέλω να σε δω να παίρνεις εκφράσεις ιερές. Θα σε σπρώξω προς την δική μου ηδονή και θα με σκίσεις με τα νύχια σου για να σου δώσω την προσοχή που σου αρμόζει, θα με τιθασεύεις και εγώ θα σε μισώ στιγμιαία. Και θα στο δείχνω. Κάθε ανάσα σου θα βγαίνει μαζί με ήχο και θα κολλήσω το αυτί μου στο στόμα σου για να είναι και ο ήχος σου μόνο δικός μου. Μέχρι να γίνουμε ένα. Μέχρι να με χάσω στην ερώτηση σου: ‘Όλα δικά μου είναι…?”

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ τι ακριβώς ήταν αυτό που βιώσαμε μαζί. Θα του δώσουμε χαζούς τίτλους-ηδονή, οργασμό. Έκσταση. Ένα κομμάτι Θεού ήταν και δεν θα το πάρουμε ποτέ χαμπάρι.

ΠΟΡΕΙΑ

Θα ζήσουμε μαζί, θα έρθεις να μείνεις σε εμένα κι εγώ σε εσένα και θα έχεις άποψη για το πώς θα πρέπει να βάψουμε τους τοίχους. Το πρωί θα ξυπνάω δίπλα σου και θα βλέπω τις τσιμπλίτσες σου να μένουν πάνω στο μαξιλάρι, πριν πάω για την δουλειά. Θα σε λατρεύω. Χριστέ μου πόσο θα σε λατρεύω.
Θα μου φτιάχνεις φαγητό και θα βλέπουμε ταινίες μαζί στην τηλεόραση και όταν θα φοβάσαι θα κρύβεσαι στην αγκαλιά μου και εγώ θα γίνομαι άντρας. Κι ας φοβάμαι και εγώ. Θα ψωνίζουμε μαζί για όλη τη βδομάδα και θα μάθω τα μυστικά σου. Με ποιες εικόνες γίνεσαι χαρούμενη και πόση ώρα χρειάζεσαι στο μπάνιο για να ετοιμαστείς. Πόσο σου αρέσει να τσαλαβουτάς τα πόδια σου στο νερό. Πόσο αγαπάς την Θάλασσα… Θα μάθεις και εσύ τα δικά μου. Πως δεν θέλω να μου μιλάνε οι άνθρωποι όταν σηκώνομαι το πρωί και πως κάθε βράδυ θέλω να κάθομαι μόνος μου για λίγο με τις σκέψεις μου. Πως κάνω μπάνιο με τις ώρες. Πόσο αγαπώ την οδήγηση, τον δρόμο και την ταχύτητα…..Και θα με λατρεύεις.
Θα μιλήσουμε για το μέλλον, για το μωράκι που θα γεννηθεί από την κοιλίτσα σου, για το νησί που θα πάμε να ζήσουμε. Θα βγαίνουμε βόλτες και θα γελάμε, κάνοντας τους άλλους να γελούν μαζί μας. Θα φτύνουμε ψηλά τις μαστίχες μας. Και το βράδυ θα γυρίζουμε σπίτι και θα κάνουμε έρωτα. Δεν θα είναι όπως εκείνη την πρώτη φορά αλλά θα είναι πανέμορφα. Και αυτό αρκεί. Θα το κάνουμε εμείς να αρκεί. Και θα περάσουν χρόνια.

Και κάποια στιγμή, θα βαρεθώ το χρώμα στους τοίχους και θα σου πω να το αλλάξουμε. Θα συμφωνήσεις αλλά θα τσακωθούμε για το χρώμα. Εγώ θα θέλω μπλε, εσύ μωβ. Θα αρχίσουμε να βλέπουμε κωμωδίες, ταινίες που δεν θέλουν αγκαλιές. Θα νευριάζω όταν δεν είσαι έτοιμη να φύγουμε και θα θες άλλα δέκα λεπτά. Θα σε ξενερώνει που κάθομαι μόνος με τις σκέψεις μου τα βράδια.
Θα προσπαθήσουμε να βγούμε με τις παλιές παρέες-αλλά με ποιους; Όλοι παντρεύτηκαν και έχουνε παιδιά οι περισσότεροι. Θα βγαίνουμε για ποτό οι δύο μας και θα κοιτάμε το διπλανό ζευγάρι που μιλάνε ψιθυριστά. Που θα πληρώνουν το ποτό τους και θα σηκώνονται να φεύγουν, με τα μάτια τους να λάμπουν. Όπως τα δικά μας κάποτε. Και θα περάσουν χρόνια.

Και ένα πρωί, θα ξυπνήσω δίπλα σου και θα σε δω μαζεμένη στην άκρη του κρεβατιού, τυλιγμένη με όλο το σεντόνι. Οι τσίμπλες σου, πάνω στο μαξιλάρι.

Κανείς μας δεν θα μάθει ποτέ σε ποιο ακριβώς σημείο, θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει όλα αυτά.

ΣΙΩΠΗ

Κι έπειτα οι δρόμοι μας θα χωρίσουν. Και θα περάσουν τα χρόνια... και εγώ θα σε ψάχνω σε άλλα μάτια να σε βρω, μα δεν θα σε βρίσκω και θα πληγώνομαι...

Θα λέω σε όλους πως για εμένα σβήστηκες και ότι δεν σε θυμάμαι πια.. Και όμως, θα κλαίω τα βράδια μόνος, στο σκοτάδι.. μακριά από όλους, εξωφρενικά μακριά ακόμα και από μένα...

Θα περνώ μόνος τις γιορτές, με παρέες ανούσιες και περιστασιακές και ίσως κάποια στιγμή πείσω τον εαυτό μου ότι ζω.. Χωρίς εσένα, χωρίς το κομμάτι του εαυτού μου που μου πήρες φεύγοντας...

Θα είμαι εγώ.. χωρίς εσένα...

Μέχρι την μέρα, που θα κρύψω την καρδιά μου στην Θάλασσα…

Εκπνοή...

Ποτέ δεν θα καταλάβω Εγώ, πόσο πολύ η αγάπη που σου έδινα, γκρέμιζε το κάστρο της αυτάρκειας που έχτιζες χρόνια τώρα μέσα σου

Και

Ποτέ δεν θα καταλάβεις Εσύ, ότι επρόκειτο να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στην ζωή σου, στον οποίο σκόπευες να δώσεις για μια και μοναδική φορά το δικαίωμα να γκρεμίσει αυτό το κάστρο.

Κι αυτή η άγνοια μας, είναι που μας κάνει νεκρούς....

Κάτσε και μέτρα τώρα...

Noise

Επειδή οι παλιές μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ και επειδή οι μουσικοί εραστές πάντα βρίσκουν τον τρόπο να ξανασμίγουν έστω και για λίγο...



οι Archive, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου για μία εμφάνιση στο Principal Club Theater , για να μας θυμίσουν Ξανά, πως "σκαρώνονται" τα αληθινά τραγούδια....

Please don't stop me....

Electric sunrise

Και μέσα σε όλο αυτό τον ανεμοστρόβιλο των σκέψεων, ξεχνάς το πιο σημαντικό ίσως κομμάτι της ζωής σου. Τους φίλους. Όχι, άκυρο. Τους Φίλους. Τους αληθινούς σου φίλους, τους ανθρώπους με τους οποίους έχεις ζήσει μερικές – ίσως τις περισσότερες – από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σου. Μέχρι πριν λίγο καιρό, θεωρούσα τον εαυτό μου άτυχο, γιατί μου συνέβη αυτό, γιατί μου συνέβη εκείνο, γιατί ο θεός αποφάσισε κάποια στιγμή να με βαρέσει με παντόφλα κι από τότε όλα πήγαιναν στραβά…. Ε, λοιπόν πιο ανόητη σκέψη δεν υπάρχει. Όχι μόνο όριζα εγώ την ζωή μου με τις ενέργειες μου, αλλά σε όλη αυτή την διαδικασία, είχα την ευλογία – γιατί ευλογία αληθινή είναι – να έχω δίπλα μου Ανθρώπους που δεν περίμεναν τίποτα από εμένα, αλλά ήταν πάντα εκεί, να συμβουλεύουν, να ακούν, να μιλούν, να Ζούνε μαζί μου, στο γέλιο και στο δάκρυ, στην χαρά και στην λύπη, στην σούρα και στην ξενέρα, στην λογική και στην τρέλα. Ήταν πάντα εκεί ακόμα κι όταν κάποιες φορές έλειπα εγώ…. Κι αυτό, είναι -μα τω Θεώ- κάτι μαγικό.

Γι αυτό λοιπόν Σταυράκη, Νικολάκη, Λαζαράκο, Μήτσο, Ούτζο, Σωτήρη, Τόλη και Δημητράκη, το “ευχαριστώ” μερικές φορές είναι μια λέξη πολύ - πολύ μικρή…

Για το γέλιο και το δάκρυ, για την χαρά και την λύπη

για την Τρέλα και την Λογική….

Μίλια μακριά

Είναι φορές που όταν σκέφτεσαι να γράψεις κάτι απ’ τη ζωή σου, το γράφεις στο τρίτο πρόσωπο. Ή το κάνεις να μοιάζει με παραμύθι. Θα μου πεις, σαν παραμύθια φαντάζουν όλα. Ειδικά όταν πλέον ανήκουν στο παρελθόν…

Αυτή τη φορά, δεν θα κάνω το ίδιο. Δεν θα πω για κανέναν ήρωα περασμένο. Για καμιάν ηρωίδα ανύπαρκτη. Ούτε θα μιλήσω συμβολικά. Θα φωνάξω ότι έχω να πω σταράτα. Με το εγώ. Με το εσύ. Με το εμείς. Στο τώρα. Στο τώρα μου!

Αγάπησα. Αγαπήθηκα. Αγάπησα με τον τρόπο που είμαι. Αγαπήθηκα με τον τρόπο που μου δόθηκε. Σε κείνην φάνταξε πολύ. Σε μένα φάνταξε λίγο. Αυτή η διαφορά από μόνη της αρκεί για να έρθει η τελεία νωρίτερα απ’ ότι θέλησα. ΄Η απ’ ότι θελήσαμε. Μέσα μου τα συναισθήματα ανάμικτα. Θυμός, απογοήτευση, πίκρα, επιθετικότητα, καφρίλα ίσως. Να θέλω να ορμήσω στο “πριν”, προτού αυτό να γίνει “τώρα”. Η’ να το κάνω ένα “τώρα” όπως Εγώ το επιθυμώ. Εγωισμός, ε; Ναι, εγωισμός. Ποιος δεν είναι εγωιστής;

Θα μου φύγει αυτό που νιώθω. Θα έρθει κάποια άλλη. Ήρθε ήδη κάποια άλλη. Όμως νιώθω πως δεν θα είναι το ίδιο. Απ’ την άλλη, αν θα είναι ίδιο ίσως να έχει και την ίδια κατάληξη. Σκατά! Άκου «κατάληξη». Σάπια λέξη. Ζήσαν αυτοί καλά; Δεν ζήσαν αυτοί καλά; Και τι θα πει «ζήσαν καλά»; Ξανά σκατά!

Δε γαμιέται.

Θα φύγει ρε.

Θα φύγει.

Με λύπη

Μοιάζουμε σαν μικρά κομματάκια από πάζλ που τριγυρνάμε στους δρόμους της πόλης, ψάχνοντας να βρούμε το άλλο κομμάτι που θα μας κάνει ολόκληρους.

Από κάποια απόσταση και τις ανάλογες συνθήκες, πολλά κομμάτια δείχνουν συμβατά με το δικό μας, ταιριάζουν σε κάποια κλειδώματα, αλλά δεν κάνουν την εικόνα πλήρη.

Και προσπαθούμε μάταια να τα ταιριάξουμε πάνω μας, πιέζοντας άτσαλα, τσαλαπατώντας πότε τις δικές μας "γωνίες" πότε των άλλων, ενώ η λογική μας λέει πως αυτό είναι αδύνατο.

...Μα όταν σε βλέπω να στέκεσαι στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ξέρω ότι είσαι Εσύ. Δεν χρειάζομαι τις δοκιμές.

Όλα γύρω σταματούν.
Είσαι εικόνα και γίνομαι ήχος.
Γίνομαι το soundtrack της ταινίας σου.

Θέλω να σε κάνω να με προσέξεις.
Σε χαιρετάω κουνώντας τα χέρια σαν μικρό παιδί και εσύ χαμογελάς και σκύβεις το κεφάλι.
Είμαι παρορμητικός.
Φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να περάσω το δρόμο με ασφάλεια.

Όμως, υπάρχει πάντα η λύση να περιμένω να διασχίσεις εσύ το δρόμο.
Και ξέρω, ότι θα το κάνεις την κατάλληλη στιγμή και με ασφάλεια.
Αρκεί να γνωρίζεις, ότι θα είμαι στην άλλη πλευρά του δρόμου να περιμένω.

Όσο χρειαστεί...

Και το ξέρεις ότι θα είμαι εκεί. Έτσι δεν είναι?

Έτσι είναι....

Βαθύτατα υποχρεωμένος στον Κο Papercut για την έμπνευση και την μουσική του….

Eric Draven

Μώλος

Αυτούσιος διάλογος που διαδραματίστηκε σήμερα το μεσημέρι σε beach bar της Χανιώτης Χαλκιδικής. Με το μπλέ χρώμα μιλάει το αγοράκι και με το κόκκινο χρώμα μιλάει το κοριτσάκι:

Γ: " Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι? Είσαι ερωτευμένη μαζί μου?"

Μ: "......Ναι."

Γ: "ναι....και τι ακριβώς πρόλαβες και ερωτεύτηκες σε εμένα?"

Μ: " Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Είναι όλα μαζί. Και δεν περιμένω επειδή νιώθω εγώ έτσι, να νιώθεις κι εσύ το ίδιο....Αλλά εσύ από το πρωί που ήρθαμε, συμπεριφέρεσαι περίεργα. Σαν να θέλεις κάτι να μου πεις. Θέλεις μήπως να κάνουμε ένα διάλειμμα?"

Γ: "Συγνώμη που σου μιλάω έτσι, αλλά η έκφραση να κάνουμε ένα διάλειμμα, είναι η πιο ηλίθια έκφραση που μπορεί να ειπωθεί ever ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Οπότε σε παρακαλώ μην μου την ξαναπείς.Δοκίμασε κάποια άλλη..."

Μ: "Θέλεις να χωρίσουμε, να το σταματήσουμε όλο αυτό?"

Γ: "Δεν έχω ιδέα ρε Μ, και σου το έχω πει ήδη αυτό. Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα. Θέλω να σου πω ΝΑΙ και θέλω να σου πω ΟΧΙ ταυτόχρονα.Δεν έχω ιδέα και το ήξερες από την αρχή αυτό. ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ, ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΕΣΕΝΑ, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΕΜΕΝΑ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ"

Μ: "Ναι, αλλά πρέπει να αποφασίσεις τι θέλεις. Δεν μου αξίζει αυτό που κάνεις τώρα και το ξέρεις"

Γ: ".....Ναι, το ξέρω....."

.....................................................................

Πόσα κιλά μαλάκας να είσαι αγόρι μου.....?

Dido....

Daniel, when I first saw you
I knew that you had a flame in your heart
And under under our blue skies
Marble movie skies
I found a home in your eyes
We'll never be apart

And when the fires came
The smell of cinders and rain
Perfumed almost everything
We laughed and laughed and laughed
And in the golden blue
Crying took me to the darkest place
And you have set fire to my heart

When I run in the dark
Daniel
To a place that's worst
Under a sheet of rain in my heart
Daniel
I dream of home

But in a goodbye bed
With my arms around your neck
Into our love the tears crept
Just catch in the eye of the storm
And as my heart ran round
My dreams pulled me from the ground
Forever to search for the flame
For home again
For home again

When I run in the dark
Daniel
To a place that's worst
Under a sheet of rain in my heart
Daniel
I dream of home

When I run in the dark
Daniel
To a place that's worst
Under a sheet of rain in my heart
Daniel
I dream of home



...κι ας μην σε λένε Daniel...

Deep Fear

Είπα στον ψυχίατρο μου πως όλος ο κόσμος με μισεί και μου απάντησε πως γίνομαι γελοίος : Αποκλείεται να έχω συναντήσει εξήμιση δισεκατομμύρια ανθρώπους....

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο….

Εδώ και αρκετές μέρες, τριγυρνάει στο μυαλό μου έντονα η σκέψη να κλείσω οριστικά την σπηλιά. Αυτό δεν έχει να κάνει με κάποια κατάσταση του στυλ “δεν έχω πια άλλα πράγματα να πω”, όσο με μια κατάσταση στην οποία ο ταλαντούχος Κος Draven είναι σε μία φάση της ζωής του κάπως σαν “τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία”, ή “ asta la vista baby”, ή “ –Είστε αναποφάσιστος? - Ε, και ναι και όχι….”.Επίσης ο Κος Draven πιστεύει ότι ήρθε πια η ώρα να ασχοληθεί με άλλες αγαπημένες ασχολίες στην ζωή του τις οποίες έχει παραμελήσει τον τελευταίο καιρό, όπως “Η μελέτη τρόπων αναπαραγωγής του Αυστραλιανού Μυρμηγκοφάγου σε καθεστώς εχθρικού περιβάλλοντος όπως η Αφρικανική Ήπειρος” ή “ Η κατασκευή σπιτικών πυρηνικών κεφαλών από πλαστελίνη, γιαούρτι και άζαξ” και κυρίως να ασχοληθεί με την μεγάλη του αγάπη, την Αεροναυπηγική και να καταφέρει επιτέλους να κάνει τον μικρό Γιαννάκη από την διπλανή οικοδομή να πετάξει, χρησιμοποιώντας μόνο ένα ζευγάρι κορδόνια παπουτσιών και μία σχολική τσάντα, κατά προτίμηση με την απεικόνιση του Σπάιντερ Μαν επάνω της. (Μην το δοκιμάσετε ποτέ σπίτι μόνοι σας, τον Γιαννάκη τον έχω εκπαιδεύσει!)

Έχω υποσχεθεί βέβαια στον εαυτό μου, ότι αυτή η σπηλιά θα έχει κάνει τον κύκλο της μόνο όταν αναρτηθεί ένα κείμενο το οποίο “σκάρωσα” πριν κάνα δυο χρονάκια (αδερφέ μου Ζήση, ελπίζω να καταλαβαίνεις ακριβώς το νόημα της πρότασης μου) και το οποίο θεωρώ ότι πολυτιμότερο υπάρχει μέσα στο μαυροκούτι μου που λέγεται Υπολογιστής (το συγκεκριμένο κείμενο βέβαια, υπάρχει και σε πολύ πιο “σημαντικά” μέρη, αλλά ας μην βαρύνουμε την κουβέντα τώρα….) Με άλλα λόγια, όταν αυτό το κείμενο αναρτηθεί, θα σημάνει αυτόματα και την λήξη αυτής της σπηλιάς. Ποιο είναι αυτό το κείμενο? Θα το καταλάβει κατευθείαν όποιος το διαβάσει ότι Αυτό, είναι Το Κείμενο (δόξα τω Θεώ, γεννήθηκα μετριόφρονας….)

Εάν παρ’ όλα αυτά η σκέψη αυτή περί κατεδάφισης σπηλιάς συνεχίσει να τριγυρνάει στο μικρό μου μυαλουδάκι και αν τελικά Το Κείμενο αναρτηθεί, θα το θεωρούσα τουλάχιστον αγένεια εάν πριν την αυλαία, δεν μιλούσα για πέντε- δέκα νοματαίους που είχα την Τιμή να γνωρίσω μέσα από αυτά τα παραθύρια και την ιστορία που λέγεται blogoσφαιρα, κάτι το οποίο δεν μπορεί να συμβεί στην τελευταία ανάρτηση και γι αυτό καλύτερα να συμβεί τώρα. Ανθρώπους που οι “σπηλιές” τους είχαν πολλές φορές την ίδια “μαγεία” στην ατμόσφαιρα τους και τα πετρώματα τους ψιθύριζαν τις ίδιες σιωπές στα αυτιά μου. Χμμμ… και για να γίνει πιο ενδιαφέρον αυτό, θα αναφερθώ στους νοματαίους με τα μικρά τους ονόματα κι όχι τα ψευδώνυμα. Μετά εννοείται θα ακολουθήσει τρίλιζα και παντομίμα και ο νικητής θα κερδίσει ένα κινέζικο γουώκι τώκι σε θαλασσοπορφυρό χρώμα!

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Καταρχήν ο Κος Ζήσης: Χωρίς αυτόν, αυτή η σπηλιά απλά δεν θα υπήρχε. Ήταν ο άνθρωπος του οποίου διαβάζοντας τα κείμενα του –και κατά βάση μένοντας πάντα μαλάκας – κατάλαβα την χρησιμότητα του “αυτό που μου τρυπάει τον εγκέφαλο, το πλάθω σε λέξεις, φτύνοντας επάνω του οργή και το Εγώ μου και το πετάω στο σύμπαν…” Αδερφός. Τελεία.

Έπειτα, η Αντζελίνα: Κατάφερνε πάντα με τα δικά της “μάγια” να κάνει τον αέρα πάνω από το κεφάλι μου πιο ελαφρύ. Παράξενο, γιατί συνήθως ο αέρας πριν από τις μεγάλες βροχές, βαραίνει πολύ. Γνωρίζοντάς την κι από κοντά, κατάλαβα πως καταφέρνει να έχει αυτό το χάρισμα: Κάποιοι άνθρωποι, όσο κι αν σκοτεινιάζει κάποιες φορές η καρδιά τους, έχουν πάντα έναν μικρό πράσινο “Ντόινγκ” κρυμμένο σε κάποια γωνιά της….

Στην συνέχεια, ο Κος Σπύρος…Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ιδιοφυία. Ο άνθρωπος έχει έρθει κανονικά από άλλο πλανήτη, αφού τέτοια αίσθηση ρεαλισμού, φαντασίας και αντίληψης πραγμάτων και καταστάσεων αναμειγμένα με τέτοιο κορυφαίο τρόπο , δεν έχει ξανασυναντηθεί ποτέ στον δικό μας πλανήτη. Το δε μοναδικό του χιούμορ, πιθανολογείται ότι θα αποτελέσει κομμάτι μεταπτυχιακών σπουδών στα Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια του μέλλοντος. Μοναδικά του μειονεκτήματα, η εμμονή του να κατασκοπεύει, η ΜΗ τήρηση των υποσχέσεων του (εκείνη την κόκκινη Ιταλίδα που ακούει στο όνομα Ferrari , ακόμα μου την στέλνετε….) και το κυριότερο, ότι τελευταία έχοντας υποδεχθεί ένα μικρό αγγελούδι μέσα στο σπίτι του, έχει προσβληθεί δυστυχώς από μια σπανιότατη πάθηση του εγκεφάλου την “Zαβλακομαρωπατερίαση”. Απλά ιδιοφυής…

Ο Κος Φώτης, αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτής της ιστορίας, αφού τα πρώτα πετρώματα αυτής της σπηλιάς, φιλοξενήθηκαν στο δικό του βουνό (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Μετά βέβαια, όπως σε όλες τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας (από κράτη, και βασίλεια, μέχρι μεγάλες ροκ μπάντες) επήλθε η ρήξη και το Σχίσμα και η σπηλιά αυτονομήθηκε για να κάνει την δική της πορεία στο σύμπαν, όσο ο Κος Φώτης έκανε την δική του πορεία στο σύμπαν και ανάμεσα στους πλανήτες με εκείνη την περίεργη κόκκινη και μπλε στολή…. Η φιλοξενία του πρώτου καιρού ήταν υποδειγματική.

Ο Κος Νίκος, αποτελεί πρόσφατη μεταγραφή στην ομάδα. Προέκυψε κάπως απότομα, αλλά οι ικανότητες του να αντιλαμβάνεται μοναδικά καταστάσεις που απαιτούν πολλή σιωπή, πολύ κρασί και πολύ μουσική, τον έκαναν γρήγορα πολύτιμο μέλος της ομάδας. Μπορεί όπως λέει ο ίδιος ο ήλιος να φωτίζει τους πάντες, και η νύχτα λιγότερους, αλλά τέτοιοι άνθρωποι πολλές φορές δεν έχουν ανάγκη κανένα φως. Έχουν απλά το δικό τους.

Η κα Λία είναι ο άνθρωπος ο οποίος στήριξε πολλές αναρτήσεις αυτής της σπηλιάς από τα πρώτα δευτερόλεπτα των δημοσιεύσεων τους. Αυτό και μόνο της δίνει μια ξεχωριστή θέση σε αυτό το κείμενο. Η πιθανότητα βέβαια αυτή η προσήλωση της να οφείλεται καθαρά και μόνο στο γεγονός ότι προσπαθούσε να κερδίσει το δώρο – έκπληξη που είχα προκηρύξει κάποια στιγμή, ερευνάται ακόμα…. Καταπληκτική.

Τέλος, όλοι εκείνοι οι “ανώνυμοι”, οι “επώνυμοι – ανώνυμοι” και οι “ακόμα πιο επώνυμοι - ανώνυμοι” των οποίων τα ονόματα δεν είχα την τύχη να μάθω και οι οποίοι χαράμισαν λίγο από τον χρόνο τους μέσα σε αυτή την σπηλιά και χάραξε ο καθένας τους την δική του ζωγραφιά επάνω στα τοιχώματα της. Είναι ομορφιά όλο αυτό: άνθρωποι άγνωστοι, να εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος και να συντονίζονται κάτω από την ίδια ομπρέλα προσπαθώντας να βρουν λύση στο ίδιο πρόβλημα, είτε αυτό λέγεται “δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου”, είτε λέγεται “μόλις χώρισα, νιώθω ότι με έχει φτύσει και ο ίδιος ο Θεός και δεν την παλεύω γενικότερα”. Ομορφιά.

Η σκέψη στο μυαλό τριγυρνάει ακόμα. Ίσως η σπηλιά να πάει για κατεδάφιση. Ίσως πάλι ο Αυστραλιανός Μυρμηγκοφάγος να περιμένει λίγο ακόμα ….

Σημαντικό: Εννοείται ότι αυτό το κείμενο το έγραψα για να έχω μετά την ικανοποίηση να διαβάσω τα περίπου οκτώ εκατομμύρια σχόλια σας, στα οποία θα με παρακαλάτε με δάκρυα στα μάτια να το ξανασκεφτώ και να μην κλείσω την σπηλιά. Θα εκτιμηθούν επίσης τα μάλλα, οργανωμένες διαδηλώσεις και ομαδικές αυτοκτονίες από ανθρώπους που δεν θα βρίσκουν πλέον κανένα νόημα στην ζωή τους από την στιγμή που Το Κείμενο (πάλι τα ίδια θα λέμε? το καλύτερο όλων είπαμε…) θα αναρτηθεί και η σπηλιά θα σβήσει οριστικά τα φώτα της.

Σαν την Μαλακία δεν έχει….. (αλλά αυτό δεν το φωνάζουμε και πάρα πολύ…Σςςςςςς….)

Κουφή λεοπάρδαλη

Και ύστερα γυρνάς και με ρωτάς αν είναι όλα εντάξει. "Παπάρια", θα σου απαντήσω. Αλλά ταυτόχρονα, ποτέ δεν ήταν πιο εντάξει. Ο ήλιος κόβει ακόμα βόλτες πάνω από τα κεφάλια μας, οι άνθρωποι που αληθινά ΓΟΥΣΤΑΡΩ στην ζωή μου είναι ακόμα γύρω μου και ασχολούνται με τα δικά τους: ο ένας πήρε καινούργια επιπλάκια και γαμηθήκαμε στο στήσιμο. Ο άλλος την έκανε για Τσεχία αλλά μπορεί μέσα από το μαγικό του κουτί να διαβάζει κι από εκεί, να ακούει και να νιώθει. Ο τελευταίος, πήγε να ανακαλύψει την δική του Ιθάκη, κουβαλώντας μαζί του την Σκύλλα και την Χάρυβδη. Δύο σε ένα σου μιλάω. Μόνο αυτός θα μπορούσε να καταφέρει κάτι τέτοιο. Και γαμώ τις φάσεις.

Εγώ? Μα σου απάντησα ήδη. Παπάρια. Αλλά ταυτόχρονα, ποτέ δεν ήταν πιο εντάξει. Εγώ “ βλέπω ταινίες”, (όχι φιλαράκι, αυτές δεν μπορώ να τις δω μαζί σου) και καταλαβαίνεις καλά τι εννοώ με το “βλέπω ταινίες”. Όλα όμορφα. Όλα σκατά. Όλα υπέροχα. Όλα αρχίδια. Ουπς, συγνώμη, ξέχασα ότι Τετάρτη και Παρασκευή δεν βρίζω συνήθως. Μόνο χτυπάω. Αααα, θυμήθηκα. Πρέπει λέει να πάρω τηλέφωνο. Έτσι συνηθίζεται τον πρώτο καιρό. Μέχρι να μάθει ο ένας τον άλλο. Αλλά εγώ δεν θέλω να πάρω. Ή μάλλον θέλω. Ή μήπως δεν θέλω..? Βασικά μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω γραμμένο στα παπάρια μου και το τηλέφωνο και το τι συνηθίζεται γενικότερα. Είμαι ασυνήθιστος. Παράξενος. Περίεργος. Γελοίος. Άρχοντας. Άκυρο, Υπηρέτης. Είμαι όμως εδώ. Τι? Δεν σου αρέσει? Γιατί θυμάσαι να σε ρώτησα?

Το καλύτερο σου το άφησα για το τέλος. Είμαι “μεγάλος”. To υποψιαζόμουν πάντα αυτό, αλλά πρώτη φορά το άκουσα από ξένα χείλη. Αυτό είναι καλό όμως έτσι? Εννοώ τα ξένα χείλη. Έχουν άλλες λέξεις και άλλες σιωπές να διηγηθούν. Καινούργιες. Είναι καλό λοιπόν. Έτσι.

Κι αν πάλι δεν είναι,

αν πάλι δεν είναι,

τότε θα με ρωτήσεις ξανά “όλα εντάξει”?

“Παπάρια” θα σου απαντήσω.

“ Αλλά ταυτόχρονα, ποτέ δεν ήταν πιο εντάξει…”

Τι άλλο να πεις πιο απλά....

Βράδια από βρώμικο σανίδι και φωνές

με τύλιξε άρωμα από οινόπνευμα

συνηθισμένα και από άποψη εραστές

όλα τα αλλάζουμε απότομα


Κάνει μια ζέστη που μου καίει το μυαλό

βλέπω τα όνειρα ντυμένα από εφιάλτες

παραδομένη φαίνεσαι όπως κι εγώ

στο καλοκαίρι ή στην αλήθεια λιποτάκτες


Όσες φωνές κι αν έχεις

πόσες ζωές αντέχεις

ποιο ψέμα σου να αφήσεις

για ποιο θεό να ζήσεις


Βράδια από βρώμικο σανίδι και φωνές

έχουν στοιχειώσει οι κουβέντες που θυμάσαι

σου ‘χουν αφήσει μέρες άοσμες κενές

κι έχεις διαλέξει ένα ψέμα να κοιμάσαι



(για ένα μικρό κατάξανθο αγγελούδι, που δεν ξέρει καλά καλά να μιλάει ακόμα. Τι άλλο να πει πιο απλά...? )

Πύρινοι Άγγελοι

Μου είναι δύσκολο να σου δώσω να καταλάβεις. Αυτό ακούγεται αρκετά λογικό, μιας και ο πρώτος που δεν μπορεί να καταλάβει αυτή την στιγμή, είμαι εγώ. Μόνο, να… είναι που κάθομαι ακόμα κάποιες στιγμές και βλέπω εκείνο τον έναστρο ουρανό πίσω από το δίχτυ της σκηνής μου, όπως σε εκείνο το κάμπινγκ κάποτε. Είναι που κάθομαι ακόμα και παρατηρώ το νερό να κυλάει ανάμεσα στις βαρκούλες, όπως σε μία από τις γέφυρες του Δούναβη κάποτε. Είναι που ακόμα διαβάζω ένα σημείωμα που έχω κρατημένο στο πορτοφόλι μου τα τελευταία τρία χρόνια, ενός ανθρώπου που με ευχαριστούσε, γιατί εξαιτίας μου, είχε κοντά του το παιδί του. Είναι που ακόμα ακούω το γέλιο του μπόμπιρα σαν γάργαρο νερό όταν τον γαργάλευα έχοντάς τον ξαπλωμένο επάνω μου. Δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα έπραξα. Νομίζω ότι αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα έκανα πιθανότατα ακριβώς τα ίδια πράγματα. Δεν μετανιώνεις άμα δίνεις την ψυχή σου. Ποτέ. Δικιά σου είναι και την κάνεις ότι θέλεις. Και η δικιά μου είχε πάντα την ιδιαιτερότητα να ζωντανεύει μέσα στα σώματα των άλλων. Γι αυτό και κάποιους ανθρώπους ξέρεις ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να τους αγαπάς. Γιατί έδωσαν κάποτε στην ψυχή σου Ζωή. Μεγάλη υπόθεση. Μπορεί να τους βλέπεις λιγότερο, μπορεί να τους ακούς λιγότερο, μπορεί να φύγουν στην μια άκρη του κόσμου αυτοί και στην άλλη άκρη εσύ, αλλά ξέρεις ότι πάντα θα είσαι εκεί για αυτούς. Και κάποιες φορές, ίσως να είναι κι αυτοί εκεί για εσένα. Κάποιους ανθρώπους δεν σταματάς να τους αγαπάς. Κι ας ήταν πάντα στραβά δέντρα μέσα σε ένα δάσος από ολόισια τηλεγραφόξυλα. Ούτε λυπάμαι για όσα έχουν συμβεί. Η λύπη είναι για τους αδύναμους και εμένα κάποιοι άνθρωποι θέλουν να με βλέπουν δυνατό. Κι εγώ δεν θέλω βλέπεις να τους χαλάσω το χατίρι.

Μόνο, να…. Είναι που ξαφνικά, κάποιος μετά από πολύ καιρό, χτυπάει την πόρτα μου. Δεν μοιράζει διαφημιστικά, ούτε θέλει να μου πουλήσει κάτι. Θέλει να μου χαρίσει. Γιατί για τους δικούς του λόγους, νιώθει ότι αξίζω τα δώρα του. Απλά δεν είμαι σίγουρος για το αν πρέπει να του ανοίξω ή όχι. Όπως δεν είμαι σίγουρος για το που έχω βάλει τα κλειδιά από αυτή την πόρτα….

Μου είναι δύσκολο να σου δώσω να καταλάβεις.

Ίσως γιατί πρώτος πρέπει να καταλάβω εγώ.

Τι να (ξαναλέμε) τώρα.....

Απλά ύμνος...





So sit back and relax and just watch the show
Just let it go, just let it go
Though we wait for the verdict in the time we will know
Just where we'll go, just where we'll go



You said you loved me so why don't you care?

Seems like you solved this so why aren't you here?

I'm so unnoticed out in the cold

I still like romance so leave me alone



In this town all the children have gone out to war
But what is it for, but what is it for
All the lies they've been told bring them close to the edge
They fight in despair they fight in despair



You said you loved me so why don't you care?
Seems like you solved this so why aren't you here?
I'm so unnoticed out in the cold
I still like romance so leave me alone

Lucky number Slevin

(Προσαρμοσμένο απόσπασμα από την ταινία “Το στοίχημα του Σλέβιν”)

“ - Υπήρχε μια εποχή….
- Είναι 16:35
- Όχι, παρεξήγησες, δεν ρώτησα την ώρα. Απλά είπα ότι υπήρχε μια εποχή….
- Υπήρχε μια εποχή….;
- Ναι. Κοίτα την γλυκιά μαύρη εκεί πίσω για παράδειγμα. Είναι μια πανούργα αλεπουδίτσα έτσι;
- Μα είναι 70 χρονών!!
- Ναι, σωστά. Αλλά “υπήρχε μια εποχή…” που ήταν…..
……………………………………………………………………………………………………………….."

Θα μπορούσα να γράψω άπειρες προτάσεις για ανθρώπους μέσα στην ψυχή μου και για τους οποίους Υπήρχε Μια Εποχή που Ζούσαν αλλιώς, Αγαπούσαν αλλιώς, Πονούσαν αλλιώς, Γελούσαν αλλιώς, Ένιωθαν αλλιώς, Ξυπνούσαν αλλιώς, Χόρευαν αλλιώς, Κοιτούσαν αλλιώς, Έκλαιγαν αλλιώς, Θύμωναν αλλιώς, Μόνιαζαν αλλιώς….

Άπειρες προτάσεις.

Μου φτάνει όμως μοναχά μια:

Υπήρχε μια εποχή όπου….
Ανάμεσα από ενωμένα χείλη
δεν μπορούσε να περάσει τίποτα……

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε….